Տարոն Մարգարյան անունով մի մարդ է
լինում, նա այցելում է իր հոր`
Անդրանիկ Մարգարյանի գերեզմանին ու
ասում.
— Հայր,
դու ինձ ասում էիր, սովորի՛ր, որ
մարդ դառնաս... Տեսա՞ր, որ ես առանց
սովորելու ինչ մարդ դարձա` Քաղաքագլուխ
եմ, ակադեմիկոս, գիտությունների
թեկնածու... Իսկ դու ասում էիր...
—
Աղջի՛կ
ջան, — հանկարծ գերեզմանից լսվում
է մի ձայն, — ի՞նչ կապ ունի, որ
ակադեմիկոս ու գիտնական ես...
— Բայց
ես աղջիկ չեմ, — զարմանում է Տարոնը,
— Հայրդ
էլ էր իրեն տղամարդ համարում, —
ծիծաղում է ձայնը, — այստեղ` դժոխքում,
մենք ենք որոշում, թե ով է էգն
ու որձը...
— Բայց
դու ո՞վ ես, — վախեցած հարցնում է
Տարոնը,
—
Սատանա՜ն
եմ, աղջիկ ջան, սատանա՜ն...
Առակս ինչ կցուցանե, որ դիպլոմով չէ, որ պետք է ապացուցես քո մարդ լինելը, այլ արված բարի գործերով:
Գեհենի
Առաքել
29/10/2014
Հեղինակային իրավունքների իրավունքները պատկանում են դրա հեղինակին՝ Գեհենի Առաքելին:Էջում տեղ գտած նյութերը պաշտպանված են Հեղինակային իրավունքով GEHENI ARAQEL © 2014
geheniaraqel@gmail.com
Комментариев нет:
Отправить комментарий