ՎԵՐՋԻՆ ՆԱՄԱԿԸ

« Հայրենիքի դավաճանները  երբեք չեն փառավորվում »

 

Նա անհանգիստ էր. Գնում գալիս էր սենյակի մեջ, կարծես օդը չէր բավարարում, շնչահեղձ էր լինում, նա մոտեցավ պատուհանին, բացեց փեղկերից մեկը և փորձեց բռնել միջանցիկ քամին, սակայն զգաց որ ուր է կտապալվի գետնին, մի կերպ կարողացավ բռնել աթոռի թիկնակը և զգուշությամբ նստեց աթոռին, փակեց աչքերը` փորձեց կենտրոնանալ: Ամեն ինչ կարծես պտտվում էին շուրջը: Մի քանի րոպե նստած մնաց, կարծես թե մի քիչ թեթևացավ, նա կարողացավ ինքնատիրապետել, կանգնեց, մոտեցավ գրասեղանին, նստեց կաշվեպատ բազկաթոռին, վերցրեց թուղթը ու գրիչը սկսեց գրել.

— Սիրելի տղաս` Դավիթ, չգիտեմ ինչու՞ որոշեցի գրել այս նամակը, բայց զգում եմ, որ այլևս անկարող եմ դիմադրել իրականության հարվածներին: Տղաս, բանը այն էր, որ մեկ շաբաթ առաջ փողոցում պատահական մի բիձու տեսա, ավելի ճիշտ մուրացկան էր, մոտեցավ, բայց ոչինչ չուզեց, միայն խորհրդավոր հայացքով նայեց աչքերիս մեջ, նրա խամրած աչքերում տեսա այն, ինչ սպասվում է ինձ: Ծերունին միայն նայեց աչքերիս ու ասաց... « Շուտով արդեն ժամանակն է »,: Նրա աչքերում տեսա դժոխքի դևերին, կարծես զգացի այնտեղի սառնությունը... Երևի դու մեղադրես ինձ, որ երևի տարիքի հետ խենթացել եմ, բայց դա այդպես չէ Դավիթ, ամեն անգամ, երբ հիշում եմ այդ ծերունուն զգում եմ այդ « Շուտովի » գալուստը: Աչքերիս առջև էին այն սարսափելի տեսարանները: Ու արդեն մեկ շաբաթից ավելի է այդ հայացքը ինձ հետևում է ամենուր, չեմ կարողանում ոչ քնել, ոչ էլ արթուն մնալ... Այնպես որ այդ հայացքը ինձ ստիպում է խենթություն գործել: Մեկ վայրկյանում նրա աչքերի մեջ տեսա իմ ողջ կյանքի պատմության հատվածները: Չգիտեմ, թե ո՞վ էր այդ մուրացկանը, սակայն փորձեցի գտնել, նա գալիս էր աչքերիս առաջ ու անհետանում էր, ես վազում էի, որ խոսեմ նրա հետ, իսկ նա անհետանում է, մեկ հայտնվում է, մեկ անհետանում, հայտնվում է թիկունքիս ետևում, ես շրջվում եմ բայց չկա, կարծես ինձ հետապնդում է, ով է նա ինքս էլ չգիտեմ, բայց որ գիտի իմ ճակատագիրը, դա հաստատ է: Երեկ առավոտյան աչքերս բացեցի ու տեսա նրան մահճակալիս մոտ նստած. Զարմացա, կարծեցի աչքիս է երևում, կամ էլ ուրվական է, նորից նույն հայացքը, նույն անմեղ աչքերը իրենց խորհրդավոր մշուշով: Այս անգամ նա նախադասությունը ասաց ամբողջությամբ... « Շուտով պատասխան ես տալու », ասաց նա, քմծիծաղեց, վեր կացավ նստած տեղից ու հեռացավ: Բացեց ննջարանիս դուռը, այնտեղ` սենյակից դուրս, ողողված էր ճերմակ ու վառ լույսով, ինչու էր այդպես ոչինչ չհասկացա, անգամ թիկնապահները ոչինչ չէին տեսել, ննջարանի տեսախցիկների ձայնագության մեջ պարզ երևում էր, որ ինչ որ մեկը կար սենյակում, բայց թե ով, ոչինչ չի երևում, միայն իմ սարսափահար հայացքն էր դեպի դուռը: Ծերունին միջանցիկ քամու պես մտել և դուրս էր եկել ննջարանից, ոչ ոք չէր նկատել նրան ինձանից բացի: Դավիթ` որդիս, այդ ամենը ինչ եղել էր, իսկ այս ամենը ինչ կգրեմ կարծում եմ, որ կարող է քեզ ցնցել, քանի որ ինքս հիմա եմ զգում որ գործածս հանցանքը շատ ծանր հանցանք է, և առհասարակ հանցանքները շուտ թե ուշ միշտ բացահայտվում են ու ինչպես ասած ծերուկը` Շուտով պատասխան տալու ժամանակն է: Դավիթ ջան իմ գործած հանցանքը շատ մեծ է ու ծանր, այնպես որ ես առանց խոստովանական նամակի չէի կարող հեռանալ այս աշխարհից, չեմ ուզում որ իմ հանցանքների համար պատասխան տաս դու ու քո որդիները` Լևոնը, Հակոբը և Լուսիան: Դու գիտես, թե ինչքան եմ սիրում նրանց, պատրաստ եմ անգամ երկնքից աստղեր ցած բերել նրանց համար, և իմ մեղքերից պետք է հեռու պահես նրանց, քանի որ սարսափելի պատիժը կհետապնդի ձեզ, իմ գործած սխալները քեզ համար դժբախտության պատճառ թող չդառնան: Գիտեմ որ այս նամակս կարդալուց հետո նզովվելու ես ինձ` քո հորը... Քո հայրը իր մեղսակից ընկերների հետ փչացրեց քո ընտանիքը, քո ապագան... Միևնույն է ես իմ ապրած տարիներին չխոստովանեցի գործածս մեղքերը, գոնե այս վերջին նամակով հայտնեմ հանցանքներիս այն ամբողջ շարքը, որպեսզի պարպեմ հոգուս մեջ կուտակված ծանր բեռը: Ինձանից հետո կարող ես այս նամակը տպագրել մամուլում, և ազատվել այն ծանր բեռից, որը ես այսքան տարիներ շարունակ կրել եմ իմ մեջ, այդ հանցանքների գաղտնիքները թաքցնելով կրկնակի հանցանք եմ գործել, քանի որ տարիների հետ նաև մեծանում էր նրանց համար պատասխան տալու պատիժը: Ամեն անգամ ճնշել են այդ գաղտնիքները, սակայն եկել է պատախան տալու պահը: Դավիթ, դու իմ հանցանքների համար պատասխան չպեք է տաս, այդ պատճառով ազատվիր այն գաղտնիքներից, որոնք ինձ հետ են եղել այսքան տարիներ: Հանուն քո բալինկերի, որոնց շատ եմ սիրում, մի թաքցրա այս նամակիս գաղտնիքները, քանի որ դրանք կարող են ծանրանալ ձեր բոլորի վրա, և այն ժամանակ աղետը կանխել չի լինի: Տեսնու՞մ ես չէ որդիս, թե ինչ մեղսակից հայր ունես, որը լավի փոխարեն միայն դժբախտություն բերեց քեզ: Գիտե՞ս ես կարծում էի, թե փողն ու հարստությունը շատ մեծ նշանակություն ունի, բայց միայն մեկ շաբաթ առաջ հասկացա, որ դրանք սուտ են, բացի քեզանից ու ընտանիքից ուրիշ թանկ բան չկա: Ու հենց ինքս իմ ձեռքով դարձա ընտանիքիս դահիճը, ես իմ գործած սխալներով դարձա հանցագործ, դարձա հանցագործներին ու ոճրագործներին մեղսակից ընկեր: Ամեն ինչ սկսվեց 1988 -ին Մարիուս Արամիչը կանչեց ու մի հանձնարարական տվեց: Դավիթ ջան երևի դու չես իմացել, որ ես ժամանակին ստիպված համագործակցել եմ նախկին ԿԳԲ-ի հետ: Ես միշտ երազում էիր գնալ Իսրաել, սակայն այն ժամանակ Սովետական միություն էր, մանավանդ ԿԳԲ-ի լրտեսի համար դրա մասին մտածելը անգամ մահացու էր: Գեներալ Մարիուս Յուզբաշյանը խոստանում է, եթե ես առաջադրանքը լավ կատարեմ, ապա կարող է օգնել, որպեսզի իրականացնեմ իմ միակ երազանքը, բայց ինչպես տեսնում ես երազանքները իրենց վերջն ու վախճանը ունեն: Դե ես էլ ամեն ինչ արեցի, որպեսզի մեր ընտանիքը կարողանա մեկնել Իսրայել, սակայն դեպքերը այլ զարգացում ստացան, և ես չկարողացա մեկնել: Իմ նախագահության տարիներին նույնիսկ ցանկացա հեռանալ, խոսեցի Իսրաելի ղեկավարների հետ, բայց նրանք իմ պատմությունը ինձանից լավ գիտեին: Նրանք մերժեցին ինձ ընդունել, իմ գործած հանցանքների ողջ ցուցակը կար նրանց մոտ, բոլոր մանրամասնություններով ներկացված էր, բաներ կար որ անգամ ինքս էլ տեղյակ չէի: Երևի ԿԳԲ-ն էր տվել նրանց այդ ինֆորմացիան, որպեսզի փակի իմ փախուստի ճանապարհը: Գիտես Դավիթ, ես միշտ ուզեցել եմ հրեա դառնալ, այդ պատճառով նույնիսկ ամուսնացա մորդ հետ: Երազում էի լինել Մասսօնական օթյակի անդամ, սակայն գիտես թե ինչ ասաց այդ օթյակի ղեկավարներից մեկը, ասաց որ ես դավաճան եմ, դավաճանել եմ իմ ազգին ու ժողովրդին, որ իմ տեղը Դժոխքն է, ոչ թե մասսօնական օթյակը:

Ու ես հասկացա, որ հրեաները ինձ երբեք չեն ընդունի յուրային: Ես նրանց համար օտար էի, անկախ նրանից թե մայրդ կամ դու հրեա եք... Սակայն հիմա, ծերուկին հանդիպելուց հետո հասկացա այն մասսոնի ասած Դժոխքը: Դժոխք, որը սպասում է ինձ, մուտքի մոտ հսկա ցցերի շարք էր, որը ձգվում էր լայն պողոտայի երկու կողմերով, ու ցցին հանված մարդիկ տառապում էին ու ոռնում, ինձ տեսնելուն պես սկսեցին աղաղակել ու ինձ կանչել: Տղաս դժոխքը ես տեսա ծերունու աչքերի մեջ, ու չեմ կարողանում մոռանալ, դա դեռ մուտքն էր, որի մասին ասացի, իսկ դժոխքը ավելի սարսափելի էր: Այդպիսով հրեաները ինձ մերժեցին ընդունել, ու ես գիտեի Հայաստանից հեռանալը իմ համար մահ էր, քանի որ հրեաների վրեժը ու հաշվեհարդարը ավելի սարսափելի է, քան դժոխքի կրակները: Ու ես մնացի գերի ինքս ինձ: Իմ նախագահության տարիներին ինձ ուղղորդում էին, փորձեցի ազատվել այդ ուղորդողներից մեկից, սակայն միևնույն էր Մարիուս Յուզբաշյանին փոխարինեց մեկ այլ մարդ, որին ես չգիտեի, անգամ չէի տեսել, բայց կատարում էի նրա հրամանները: Վազգենին ու Վանոյին հենց նրանց ցուցումով խցկեցին կողքիս, նրանք ավելի մեծ հանցագործ էին քան ես, նրանց զվարճացնում էր արյունը, հաճույք էին ստանում զոհերի անունները թվելով: Մի անգամ իմ ներկայությամբ հպարտանում էին, թե ով քանի մարդու գլուխ է կերել, այնպես էին հաշվում, կարծես թե բլոտ էին խաղացել, ու հիմա արդյունքներն են հաշվում: Վանոյի հաշվարկով մոտ 150-ից ավելի զոհ կար իր խղճին, իսկ Վազգենի ասած թիվը ինձ անգամ սարսափեցրեց շուրջ 600- ից ավելի, ու ես մտածում էի, թե ինչ եմ անում այս գլխակեր հանցագործների կողքին, սրանք դահիճներ են, որոնց արյան ծարավը գնալով ավելի էր բացվում: Սակայն ես ոչինչ չէի կարող անել, քանի որ նրանք իմ պես ուղղորդվում էին, իսկ ինձ ստիպում էին կանաչ լույս վառել նրանց առջև, կոծկել ու փակել նրանց հանցանքնեը, ուզեի թե չուզեի դառնում էի նրանց հանցակիցը: Նրանք դահիճների պես որոշում էին կայացնում, իսկ ես ստիպված համաձայնվում էի նրանց հետ: 1991-ին Խորհրդային Միությունը փլուզվեց և Մոսկվայից կարծես թե ցուցումներ չէր լինում, սակայն Վանոն ու Վազգենը արդեն ազարտի մեջ էին, արյունը նրանց երակներում եռում էր, ցանկանում էին ավելի շատ զոհ, շատ փող ու հարստություն: Դավիթ ջան, դեռ չես կարող պատկերացնել, թե ինչ հարստություն կուտակեցին նրանք, մանավանդ Վազգենը, այնքան կուտակեցին, որ իրենց գերդաստանի յոթը պորտը կարող է վայելել շռայլաբար: Ճիշտն ասած նրանք ինձ էլ էին բաժին տալիս, դե ես էլ հո հիմար չէի, որ հրաժարվեի... Ու այդպես եկավ հասավ մինչև 1998- ը ու ես հեռացա թողնելով նախագահի պաշտոնը Քոչարյանին, սակայն նա ավելի անկուշտ գտնվեց քան Վազգենն ու Վանոն էին: Ռոբերտը արդեն զգացել հեշտ փող աշխատելու ձևը, նրան ոչինչ ետ չէր կարող պահել, դա կազինոյի պես է, անընդհատ պետք է խաղադրույքնեը մեծացնես` ծախես ինչ կա, երկիրը, ընդերքը, նույնիսկ օրենքն ու ժողովրդին: Սերժն ու Քոչարյանը միշտ իրար հետ են եղել, ամեն գործում, ինչպես Վանոն ու Վազգենը, նրանք միշտ փայատերեր են 50/50 : Չնայած մի պահ Վազգենն ու Վանոն սկսեցին վիճել, թե մեկի փայը քիչ է, մյուսինը` շատ, բայց էլի ես հարթեցի նրանց վեճը, քանի որ նրանց վեճից անմեղ մարդիկ էին տուժելու: Գիտես տղաս, նրանց հետ նստել հելել եմ, կերուխումի սեղաններին ոչ մի անգամ չեն հիշել իրենց գործած մեղքը, չեն հիշել ժողովրդի ու պետության մասին, նրանց խոսակցության թեման փողն էր և իրենց ետևից թողած զոհերը: Մտածում էի թե ինչու կապնվեցի դրանց հետ, ախր ես այսպիսին չէի, ինչու նրանց պես դարձա գիշատիչ շնագայլ: Ժողովուրդը մի իմաստուն խոսք ունի « Մարդուն կապիր շան կողքին, կամ կծել կսովորի կամ էլ հաչել »: Ու էդպես էլ ես եղա, սկսեցի նրանց պես արյուն լափել, չմտածելով, որ կա այդ « Պատասխան տալու » օրն ու ժամը: Գիտես, երբ ասում էին ցուրտ ու մութ տարիներ, դա այդպես չէր, քանի որ դրա հեղինակը Վանոն էր, նա էր առաջարկում ժողովրդին մթության ու ցրտի մեջ պահել, որպեսզի չըմբոստանա, ավելի ճիշտ ժամանակ չունենա ըմբոստանալու, սոված էինք պահում ժողովրդին քանի որ « Հացի խնդիր » ունեցող մարդը անընդունակ է ինքնուրյուն որոշումներ կայացնելու... Վանոն առաջարկում էր, իսկ ես լուռ համաձայնվում: Իսկ Վազգենի հանցանքները ավելի մեծ էին, քանի որ պատերազմը դեռ կարող էինք ավարտել 1991-ին, սակայն նա թույլ չտվեց, մտածում էր, որ կարող է օգուտ քաղել դրանից: Այդ տարիներին էր, մեզ մոտ եկան Ռուսաստանից ժամանած հայ բարձրաստիճան սպաներ, նրանք բոլորն էլ անցել էին Աֆղանստանի և Կամբոջայի պատերազմներով: Նրանք փորձված ու հմուտ զորահրամանատարներ էին Խորհրդային հետախուզության ամենափայլուն մասնագետները: Նրանք առաջարկում էին ազատագրել Նախիջևանն ու Գանձակը, այդ ժամանակ հնարավորություն ունեինք մինիմալ զոհերի գնով գրավել այդ տարածքները, սակայն Վազգենը այդ սպաներին ծեծելով դուրս շպրտեց աշխատասենյակից: Նրանց այլևս չտեսա, իսկ որպեսզի բամբասանքներից խուսափենք, հայտարարեցինք, որ Նախիջևան չենք կարող մտնել, որովհետև ռուս-թուրքական պայմանագրի համաձայն Թուրքիան կարող է միջամտել և զորք մտցնել Նախիջևան: Այդպիսով այդ թեման փակեցինք մեկընդմիշտ: Վազգենը գոհ էր, որ ձախողվեց այդ ծրագիրը, հետո միամիտ իմացա, որ Վազգենը արդեն Շահումյանի ու Արծվաշենի հարցը վերջնականապես լուծել է... Այդ ժամանակ Մեղրյան Շահենն էր եկել մոտս ու գանգատվում էր Վազգենից, Վազգենը խոստացել էր Մեղրյանին Շահումյանի փոխարեն նախարարական պաշտոն, բայց Վազգենը խաբել էր: Մեղրյանին ես այլևս չտեսա, Վազգենը ասաց, որ թուրքերը խփել են նրա ուղղաթիռը: Վազգենն ու Վանոն Շահումյանի ու Արծվաշենի հարցը վերջնականապես լուծել էին, իսկ փողերն էլ իրար մեջ կիսել, նրանց խղճին կան հազարավոր մարդկանց կյանքեր, իսկ եթե ասեմ, թե ես մեղավոր չեմ, սուտ կլինի, ես չէի կարողանում կանգնեցնել այդ երկու արյունախում գազաններին, նրանք դարձել էին վտանգավոր, նրանք ոչնչի առջև չէին կանգնի, անգամ պատրաստ էին հոշոտել ինձ: Ես համարձակություն չունեցա ի լուր աշխարհի հայտնել նրանց հանցանքների մասին, քանի որ ես նրանց գործընկերը դարձա, վախեցա խոստովանել, որովհետև չուզեցա վատ անունով հիշվել, չուզեցա իմ պիտակները քեզ ժառանգություն թողնել: Միևնույն է Վազգենը չկա, սակայն կան նրա թուլեքը, որոնք ավելի վտանգավոր են, քանի որ այդ թուլեքը, շնագայլերի պես թափում են մեկի վրա և հոշոտում: Նրանց կպնելը վտանգավոր է, Վազգենը մեռնելուց հետո, ավելի մեծ հանցագործ դարձավ քան կար, նրա թողած սուտ պատմությունները այնքան են խառնվել իրականությանը, որ դրանք զատել իրարից չեն կարող ոչ հայագետները ու ոչ էլ պատմաբանները: Վազգենը հիմար էր, բայց խելացի գտնվեց, որ կարողացավ իրենից հետո իրականացնել իր ընտանիքի, այդ թվում ոհմակի անվտանգությունը: Իր հերոսական կերպարը պիտի դառնար նրանց համար այցեքարտ, ու անձեռնամխելի դարձներ ժամանակի մեջ: Ինչպես ասում են «Հերոսներին չեն քննադատում »: Շատերը ասում են թե մեռած մարդու ետևից չարախոսելը վատ է, բայց չեմ հասկանում, իսկ կարելի է արդյոք բարեխոսել, եթե նա այդպիսին է եղել, կարելի է թաքցնել նրա արած հանցանքները եթե նա մեռած է, ինչ կարևոր է հանցանքը մնում է հանցանք, անկախ նրանից, թե դրանք գործողը կենդանի է թե մեռած: Չգիտեմ որդիս, ես փորձեցի միշտ հեռու մնալ այդպիսի հանցագործներից, սակայն ավելի խրվեցի դրա մեջ: Գիտես, որ ժողովուրդը ինձ չի սիրում, քանի որ իմ պատճառով, իմ թողտվությամբ նրանք տառապեցին ու տանջվեցին: Անգամ հայտարարել էի, որ չեմ վերադառնա քաղաքականություն, « Քանի ազգովի չեք խնդրել »: Բայց ինչպես տեսա իմ հաշվարկների մեջ ես սխալվել էի: Հայ ժողովուրդը հիմար ժողովուրդ է, դրա համար էլ ես միշտ ուզեցել եմ հրեա դառնալ, բայց ինչպես ասացի նրանք ինձ չընդունեցին, քանի որ հրեաները մի ոսկի կանոն ունեն « Մեկ անգամ դավաճանողը, պատրաստ է երկրորդ անգամ դավաճանել »: Հրեաները չեն վստահում դավաճաններին, փոխարենը հայերը անում են հակառակը, նրանք ազգովի ինձ կանչեցին ու ես չէի կարող պարապ նստել, մտածեցի ու վերադարձա նրանց մոտ: Մտածեցի, որ հիմա Վանոն ու Վազգենը չկան, կփորձեմ գոնե մի լավություն անել էս ժողովրդին, եկա ու փոշմանեցի: Փոշմանեցի, որ նրանց հուսախաբ եմ անելու, քանի որ Վանոյին ու Վազգենին արժանի փոխնորդներ կաին` Սերժն ու Քոչարյանը: Նրանք իրենց նախորդների գործելաոճը լավ սերտած աշակերտներ էին, ինչպես ասում են «Աշակերտը գերազանցեց վարպետին »: Նրանց ագահությունը ավելի մեծ էր, քան վարպետներինը, նրանք ավելի արյունախում էին քան նախորդները: Ու նրանք ինձ կանչեցին ու առաջարկեցին համագործակցել, ու ես ստիպված էի լսել ու հնազանդվել, քանի որ ամեն ինչ մնացել էր նույնը, նույն ներկայացումն էր, նույն երաժշտությունը, միայն դերասաններն էին փոխվել... Ես այդ ներկայացման մեջ դռնապանի դերն էի կատարում, պետք է բացեի ու փակեի ինձ տրված դուռը: Այնպես որ տղաս իմ ներկայություը արդեն իսկ մեծ բեռ է քեզ համար, մեծ բեռ` իմ գործած ոճիրներով, իմ գործած հանցանքները բավական է մի ամբողջ սերնդի, ուստի հեռանում եմ ափսոսալով, որ չկարողացա լինել երջանիկ մարդ, երջանիկ հայր ու երջանիկ պապիկ: Գիտե՞ս Դավիթ, ուր ուզում ես գնա, ինչ երկրի քաղաքացի էլ ուզում ես եղի, միևնույն է գալու է « Պատասխան տալու ժամանակը », և այդ ժամը մոտ է, ես զգում եմ դա: Հանկարծ արցունքի մի կաթիլ ընկավ թղթի վրա, ինչպես թե նա լաց է լինում, այսքան տարիներ նա ոչ մի անգամ չէր լացել, և հիմա ահա արցունքներ: — Ինչու հիմա, վերջին պահին, երևի հոգուս վրայից վերցրեցին այդ քարը, կարծես թեթևացա գրելով այս խոստովանագիրը... Խոստովանագիր... — Նա շրջեց նամակը և սկզբի էջի վրա գրեց «Խոստովանագիր » — այդպես ավելի ճիշտ է... Խոստովանեցի և թեթևացա, այսքան տարիներ չէի ասել... Այսպես չեմ թեթևացել ինչպես հիմա, ինչու՞ չեմ հասկացել, որ կուտակված այդ հանցանքները ծանրանալու է ու դառնա մի ժայռաբեկոր հոգուս ու մարմնիս վրա: Նա շուռ տվեց նամակը և ետևում ավելացրեց ամիս ամսաթիվը և ստորագրեց, քո հայր` Լևոն Տեր-Պետրոսյան: Հանկարծ արյունի երկու կաթիլ ընկան նամակի վրա, նա ամիջապես բռնեց քիթը, որպեսզի նամակը չարյունոտվի, գրպանից հանեց թաշկինակը, զգուշությամբ ծայրով չորացրեց նամակի վրայի կաթիլները ու փորձեց կանգնեցնել արյունահոսությունը:

Նա զգուշությամբ ծալեց նամակը և դրեց գրասեղանի երևացող տեղում: — Հիմա պատրաստ եմ, — ասաց նա թեթևացած, — վստահ եմ Վազգեն գալու եմ քեզ մոտ, դու գիտես թե քո մեղքով քանի մարդ հայտնվեց դժոխքում, քո մեղքով, որովհետև դու նրանց ստիպեցիր դառնալ քեզ հանցակից, ու քանիսները պիտի դառնան այդ կրակների բաժինը, քանի որ քո հանցագործ մեքենայի շարժիչը ավելի մեծ թափով է պտտվում, մեծ զոհեր կլանելով իր մեջ: Նզովվում եմ քեզ... Ձեր գերդաստանը ու քո սերունդներին: Կարծես թե արյունահոսությունը ավելի շատացավ, նա ելավ նստած տեղից թաշկինակով բռնել էր քիթը, որպեսզի չարյունոտվի վերնաշապիկը: Նա մտավ լոգարան, նայեց հայելուն, սակայն այնտեղ չկար իր անդրադարձը, միայն նկատեց ծերունուն: — Արդեն ժամանա՞կն է, — հարցրեց նա, ծերունին ժպտաց, — Ինչ արած արդեն պատասխան տալու ժամանակն է... Ներիր, տեր իմ գործածս մեղքերի համար... Նա բաց թողեց թաշկինակը, արյունը սկսեց հոսել վերնաշապիկի վրա: Աչքերի դեմ սևացավ ու նա տապալվեց գետնին:

« Դավաճաններին արհամարում են նաև նրանք, ում նրանք ծառայություն են մատուցել… » Տացետ

http://ru.scribd.com/doc/239086357/ՎԵՐՋԻՆ-ՆԱՄԱԿԸ

Հեղինակային իրավունքների իրավունքները պատկանում են դրա հեղինակին՝ Գեհենի Առաքելին: Էջում տեղ գտած նյութերը պաշտպանված են Հեղինակային իրավունքով GEHENI ARAQEL © 2014

geheniaraqel@gmail.com