Անդրկովկասյան
Դեմոկրատական Ֆեդերատիվ Հանրապետություն
ԱԴՖՀ բարձրագույն մարմինը սեյմն էր, որի նախագահն էր (հանրապետության նախագահի իրավունքով) վրացի մենշևիկ՝ Ն. Ձխեիձեն։ Սեյմը կազմած նոր կառավարությունում գերակշռում էին վրացի մենշևիկները։ Կառավարության ղեկավար և արտգործնախարար էր նշանակվել Ա. Չխենկելին (մենշևիկ), ներքին գործոց նախարար Ն. Ռամիշվիլին (մենշևիկ), ռազմական նախարար՝ Գ. Գեորգաձեն (մենշևիկ), հողագործության նախարար՝ Ն. Խոմերիկին (մենշևիկ), արդարադատության նախարար՝ Ֆ. Խան-Խոյսկին (մուսավաթական), արդյունաբերության և առևտրի նախարար՝ Մ. Հաջինսկին (մուսավաթական), ֆինանսների նախարար՝ Ալեքսանդր Խատիսյանը (դաշնակցական), խնամատարության նախարար՝ Հովհաննես Քաջազնունին (դաշնակցական)
Տեսե՛ք բոլոր ուժային կառույցներում վրացիներն են ու կովկասյան թաթարները Հայերը վերջին պլանում են՝ անշան պաշտոններին։ Ինչու՞ էր այս պատմական փաստերը ներկայացված։ Որովհետև այդ ժամանակ ճանապարհների ու հաղորդակցության նախարարությունը գտնվում էր կովկասյան թաթար նախարարի ձեռքին, և ինքն էր որոշում, թե երկաթգծով ինչպես կատարվեն բեռնափոխադրումները, զենքի ու զորքի տեղափոխությունը ռազմաճակատ։ Հայկական զորամասերը չէին կարողանում ժամանակին այդ երկաթգծով տեղաշարժվել, որովհետև թուրքերը այդպես էին որոշել։ Ներկա Հայաստանի Հանրապետությունը գտնվում է նույն իրավիճակում։ Երկաթգիծը պատկանում է ռուսներին, ինտերնետն, հեռախոսային ու բջիջային կապը՝ նորից ռուսներինն է և օտարների ձեռքին է, ջրամատակարարումը և էլեկտորէներգիան՝ ատոմակայանը և ՀԵՑ ը։ Օտարների ձեռքին է, Հայաստանի գազամատակարարումը ու ապահովագրությունը, երկրի ընդերքը ու նրա ժողովուրդը նույնպես օտարներին է պատկանում, ներառյալ հակաօդային պաշտպանությունը։ Ինչպես տեսնում ենք Հայաստանի Հպարտ քաղաքացին ոչինչ չունի, բացի պարտքերից ու վարկերից, և մեկ էլ այն դժբախտ բախտը, որին ամեն անգամ անիծում է։ Իսկ Կապիտալիստ հայերի մասին առհասարակ կարելի է չխոսել, ինչպես ասում էր Գարեգին Նժդեհը։ Սակայն հարցը այն է, որ պատերազմող երկրում ՝ ինչպիսին մենք ենք, վաճառել ռազմավարական ոլորտները դա պետական դավաճանություն է, ուրիշ անուն հնարավոր չէ տալ։ Սակայն վաճառողները երկու տասնամյակից ավելի վայելում են այդ թալանը ու անպատիժ իրենց կյանքն են վայելում։ Հիմա կողոպտած ու աղքատության մեջ հայտնված Հայաստանի Հպարտ քաղաքացիներին հույսեր են տալիս, թե սպասեք գարուն կգա յոնջա կուտեք, ու այդպես շարունակ, արդեն երեսուն տարի է սպասում ենք այդ գարնան գալուն։ Չնայած գարունը միայն լափողների համար է գալիս, նախկին ու ներկա․․․ Միջազգային փարթիններ ու փառատոններ են անում։ Դե հարկն եղած դեպքում ինչպես ,, Նվագախմբի տղաները ,, ֆիլմում է ասում, կառավարությունը կվերցնի փողերը ու հայդա՜ արտասահման։ Ճիշտն ասած պատմություն իմանալը վատ բան է, ու համեմատություններով կարող է, որ բարկացնենք Հայաստանի Հպարտ՝ անատամ քաղաքացիներին։ Ոչինչ թող սպասեն գարնանը, հալբաթ յոնջա կուտեն։ Այդ ո՞նց ստացվեց, որ երեսուն տարի թալանված երկրում չգտնվեց մի հանցագործ, երևի հեղափոխությունը իր դրական արդյունքն է տվել, բոլորը դարձել են ազնվապաշտ ու արդարամիտ։
ԱԴՖՀ բարձրագույն մարմինը սեյմն էր, որի նախագահն էր (հանրապետության նախագահի իրավունքով) վրացի մենշևիկ՝ Ն. Ձխեիձեն։ Սեյմը կազմած նոր կառավարությունում գերակշռում էին վրացի մենշևիկները։ Կառավարության ղեկավար և արտգործնախարար էր նշանակվել Ա. Չխենկելին (մենշևիկ), ներքին գործոց նախարար Ն. Ռամիշվիլին (մենշևիկ), ռազմական նախարար՝ Գ. Գեորգաձեն (մենշևիկ), հողագործության նախարար՝ Ն. Խոմերիկին (մենշևիկ), արդարադատության նախարար՝ Ֆ. Խան-Խոյսկին (մուսավաթական), արդյունաբերության և առևտրի նախարար՝ Մ. Հաջինսկին (մուսավաթական), ֆինանսների նախարար՝ Ալեքսանդր Խատիսյանը (դաշնակցական), խնամատարության նախարար՝ Հովհաննես Քաջազնունին (դաշնակցական)
Տեսե՛ք բոլոր ուժային կառույցներում վրացիներն են ու կովկասյան թաթարները Հայերը վերջին պլանում են՝ անշան պաշտոններին։ Ինչու՞ էր այս պատմական փաստերը ներկայացված։ Որովհետև այդ ժամանակ ճանապարհների ու հաղորդակցության նախարարությունը գտնվում էր կովկասյան թաթար նախարարի ձեռքին, և ինքն էր որոշում, թե երկաթգծով ինչպես կատարվեն բեռնափոխադրումները, զենքի ու զորքի տեղափոխությունը ռազմաճակատ։ Հայկական զորամասերը չէին կարողանում ժամանակին այդ երկաթգծով տեղաշարժվել, որովհետև թուրքերը այդպես էին որոշել։ Ներկա Հայաստանի Հանրապետությունը գտնվում է նույն իրավիճակում։ Երկաթգիծը պատկանում է ռուսներին, ինտերնետն, հեռախոսային ու բջիջային կապը՝ նորից ռուսներինն է և օտարների ձեռքին է, ջրամատակարարումը և էլեկտորէներգիան՝ ատոմակայանը և ՀԵՑ ը։ Օտարների ձեռքին է, Հայաստանի գազամատակարարումը ու ապահովագրությունը, երկրի ընդերքը ու նրա ժողովուրդը նույնպես օտարներին է պատկանում, ներառյալ հակաօդային պաշտպանությունը։ Ինչպես տեսնում ենք Հայաստանի Հպարտ քաղաքացին ոչինչ չունի, բացի պարտքերից ու վարկերից, և մեկ էլ այն դժբախտ բախտը, որին ամեն անգամ անիծում է։ Իսկ Կապիտալիստ հայերի մասին առհասարակ կարելի է չխոսել, ինչպես ասում էր Գարեգին Նժդեհը։ Սակայն հարցը այն է, որ պատերազմող երկրում ՝ ինչպիսին մենք ենք, վաճառել ռազմավարական ոլորտները դա պետական դավաճանություն է, ուրիշ անուն հնարավոր չէ տալ։ Սակայն վաճառողները երկու տասնամյակից ավելի վայելում են այդ թալանը ու անպատիժ իրենց կյանքն են վայելում։ Հիմա կողոպտած ու աղքատության մեջ հայտնված Հայաստանի Հպարտ քաղաքացիներին հույսեր են տալիս, թե սպասեք գարուն կգա յոնջա կուտեք, ու այդպես շարունակ, արդեն երեսուն տարի է սպասում ենք այդ գարնան գալուն։ Չնայած գարունը միայն լափողների համար է գալիս, նախկին ու ներկա․․․ Միջազգային փարթիններ ու փառատոններ են անում։ Դե հարկն եղած դեպքում ինչպես ,, Նվագախմբի տղաները ,, ֆիլմում է ասում, կառավարությունը կվերցնի փողերը ու հայդա՜ արտասահման։ Ճիշտն ասած պատմություն իմանալը վատ բան է, ու համեմատություններով կարող է, որ բարկացնենք Հայաստանի Հպարտ՝ անատամ քաղաքացիներին։ Ոչինչ թող սպասեն գարնանը, հալբաթ յոնջա կուտեն։ Այդ ո՞նց ստացվեց, որ երեսուն տարի թալանված երկրում չգտնվեց մի հանցագործ, երևի հեղափոխությունը իր դրական արդյունքն է տվել, բոլորը դարձել են ազնվապաշտ ու արդարամիտ։
Գեհենի
Առաքել 08․05․2019

