ԲՈՑԱՎԱՌ ԿՐՔՈՏ ՍԵՐ 18 +

Իմ ստեղծագործությունների  մեջ  կան տարբեր  թեմաներով գրվածքներ, որոնց մեջ տեղ  են  գտնում, առակներ, առածներ պատմվածքներ, հեքիաթներ, աֆորիզմներ,  փաստավավերագրական նյութեր, հումորային ժանրի գործեր նույնիսկ  պամավեպեր և այլն: Սակայն, մտքովս երբեք չէր անցնի, որ հնարավոր է էրոտիկ ժանրին անդրադառնամ։ Բայց, ինչպես ասել եմ միշտ, այդ ամենը գրվում է հանկարծակի, և այս անգամ իմ ընկերներին եմ ներկայացնում`  18 + « ԲՈՑԱՎԱՌ ԿՐՔՈՏ ՍԵՐ » ստեղծագործությունը։

  Գեհենի   Առաքել.

ԲՈՑԱՎԱՌ    ԿՐՔՈՏ ՍԵՐ

Կամաց բացվեց ննջարանի դուռը, նա ներս մտավ անձայն, երևում էր` շատ հոգնած է: Ծիրանագույն, խավար լույսերի մեջ վարագուրված հսկա մահճակալին` տիրուհին ճեմում էր, մետաքսյա թափանցիկ գեղեցիկ գիշերային զգեստը նրան բոցավառ և կրքոտ էր դարձնում, բաց կուրծքը ալեկոծվում էր, էլ չէր համբերում, որպեսզի իրեն նետի սիրեցյալի գիրկը։

— Սերժի՛կ ջան, եկա՞ր, — մեղմ, կրքոտ ձայնով հարցրեց նա:

— Ռի՛տա, էս քնած չե՞ս, — զարմացավ Սերժիկը:

Երևի լուսավորված միջանցքից մտնելով կիսախավար, դեռ չէր ընտելացել այդ խավար լույսին, փորձեց շարժվել ձայնի ուղղությամբ։

— Սերժիկ, այստեղ եմ, անուշս, — ասաց կրքոտ ձայնով, սիրո շղարշով ամփոփված կինը։ Սերժիկը մոտեցավ մահճակալին, կինը ամբողջությամբ այրվում էր, կարծես թե ուր որ է կժայթքի ու հրաբխի նման կսկսի իր շիկացած լավան դուրս թափել։ Ինչպիսի՜ կրքոտ գիշերներ է ունեցել նա, երբ դեռ աղջիկ էր, իսկ այս վերջին տարիների բժշկությունը կարծես կրկնապատկել էր իր և ամուսնու էներգիան և կիրքը։

— Ռիտա, էլի էս վիճակու՞մ ես, — դժգոհեց ամուսինը:

— Հա, Սերժիկ ջան, միայն ոչ թե էլի, այլ կրկին, — կրքոտ ձայնով ասաց նա, — Սերժո, չես տեսնու՞մ, որ արդեն այրվում եմ, շիկացել եմ, ինչպես երկաթը հնոցում:

— Հա, տեսնում եմ, — դժգոհ ֆշշացրեց նա:

— Դէ, էլ ու՞մ ես սպասու՞մ, — ասաց կինը, — Սերժո ջան, երկաթը տաք-տաք են ծեծում:

— Ռիտա ջան, հիմա ուզում ես, որ ծեծե՞մ:

— Հա Սերժիկ ջան, էնքան եմ ուզում, որ ծեծես, նվաստացնես, խոշտանգես, ես դրանից միայն բավականություն եմ ստանում:

— Ռիտա ջան, հո դու հայ ժողովուրդը չե՞ս, — զարմացավ ամուսինը:

— Սերժիկ ջան, ինչու՞ ես վիրավորում, անկողնու մեջ կինը պետք է լինի, որպես Վենետիկյան պոռնիկ, որպես հարճ, որպես գիշոտա ու մի մոռացի, որ սիրո և գեղեցկության աստվծուհին այդպես էր․․․ Այնպես որ, վերցրու ինձ, ես ամբողջության քոնն եմ։ Չարչարի՛ր քո ստրկուհուն․․․

— Ռիտա, դու գիտես, որ առանց այն էլ գործի տեղը այդ եմ անում, հիմա էլ դու՞:

— Սերժո ջան, լավ էլի, բա իզուր քեզ ուղարկեցի՞ ցողունապատվելու։ Բա չես հիշու՞մ, թե բժիշկը ինչ ասաց, որ ցողունը չօգտագործես` կկախվի ու ամբողջ ծախսած փողը կգնա կկորի:

— Հա ասել է Ռիտա, բայց էդ անտեր ցողունը սաղ օրը Գալուստ Սահակյանի ձեռքին է, նա թողնու՞մ է, որ իջնի:

— Լավ էլի, Սերժիկ ջան, շա՜տ եմ խնդրում, — աղաչեց կինը:

— Լավ, Ռիտա, ասա տեսնեմ էս անգամ ի՞նչ ես մտածել:

— Սերժիկ ջան, այսօր սեքս չեմ ուզում, բայց ուզում եմ, որ ինձ նվաստացնես: Պատկերացրու, որ ես էն « 100 ամյակը առանց Ռեժիմի » տղերքից եմ, ինձ նվաստացրու և խոշտանգի:

— Բայց, Ռիտա ջան, արդեն հոգնում եմ քաղաքականության քո խաղերից, անկողնում չեմ ուզում պոլիտիկա, անցած անգամ Գարեգին -Բ ն էիր, հետո Գագիկ Հարությունյանը․․․ Գիտե՞ս ինձ հեշտ է, հա՛մ գործի տեղը դրանց հետ կենակցել, հա՛մ էլ տանը:

— Հասկանում եմ, Սերժո ջան, բայց դու էլ ինձ հասկացի՛, ես քո համար եմ անում, հո չե՞նք թողնելու, որ ցողունի հետ բան կատարվի:

— Ռիտա ջան, ցողունի մասին մի մտածի, ողջ կառավարությունը ու ազգային ժողովը դրա մասին են մտածում:

— Լավ էլի Սերժո ջան, գոնե էս վերջին անգամ, խնդրում եմ:

— Ռիտա ջան, գիտես արի ավելի ճիշտ սպարապետ-սպարապետ խաղանք, — առաջարկեց ամուսինը:

— Ո՞նց, Սերժիկ ջան, — ուրախացավ կինը:

— Դե, դու կասես սպարապետ ես, ես էլ քեզ կդոմփեմ:

— Լուրջ ես ասու՞մ, — կնոջ աչքերը փայլեցին ուրախությունից, — բա ես ի՞նչ պիտի ասեմ, Սերժո ջան:

— Դե, դու կասես, — նա սկսեց մտածել, հանկարծ հիշեց թե ինչ պիտի ասի կինը, — Ռիտա ջան, դու կասես. « Մեր դեմ խաղ չկա »:

— Վա՜յ, ինչ լավ բան ասացիր, Սերժո ջան, — ուրախությունից սկսեց ցատկոտել կինը։

Քիչ հետո ննջարանից լսվում էր աղիողորմ ճիչ, կարծես ինչ-որ մեկին էին խոշտանգում, « Մեր դեմ խաղ չկա » բղավում էր կինը: 
— Ա՛ռ քեզ սպարապետ, ա՛ռ ա՛ռ, — բղավում էր սիրեցյալը և նվաստացնում սիրուհուն։

Գեհենի Առաքել 11/04/2015